پنلهای آبیرنگ سیلیکون چنددانهای که تا حدود ۲۰۱۸ بازار را در دست داشتند — اکنون تولیدکنندگان درجه یک تولید آن را متوقف کردهاند.

ویفرهای پلیکریستال از شمشهای سیلیکونی ریختهگریشده در بلوکهای بزرگ بریده میشوند که هنگام انجماد به دانههای بلوری متعدد تبدیل میشوند. مرز دانهها ظاهر آبی خالخالی مشخص این پنلها را ایجاد میکند و به عنوان محل بازترکیب، بازده را محدود میکند.
پنلهای پلی معمولاً بازده ۱۵ تا ۱۷٪ با فرمتهای ۶۰ یا ۷۲ سلولی و توان ۲۷۰ تا ۳۴۰ وات و ضریب دمایی حدود ۰٫۴۰− درصد بر درجه داشتند. تولید آنها ارزانتر از مونو بود تا اینکه برش با سیم الماسه و بهبودهای روش چکرالسکی در حدود ۲۰۱۸ تا ۲۰۱۹ اختلاف هزینه را از بین برد.
امروزه هر پنج برند درجه یک تولید پلی را متوقف کردهاند. نیروگاههای موجود با پنلهای پلی همچنان کار میکنند و هنگام بازسازی یا تعویض پنلهای معیوب، طراحان باید سازگاری ولتاژ و جریان را بررسی کنند، زیرا ماژولهای جدید بسیار بزرگتر و پرتوانترند.

ویفر کریستالی نوع N میان لایههای نازک سیلیکون آمورف — بهترین ضریب دمایی در میان فناوریهای سیلیکونی.

انتقال همه اتصالات الکتریکی به پشت سلول — بدون باسبار جلویی، حداکثر جذب نور و بالاترین بازده ماژول در بازار.

پنلهایی که نور رسیده به سطح پشتی را نیز به برق تبدیل میکنند — افزایش ۵ تا ۲۵٪ انرژی بسته به آلبدوی زمین و ارتفاع نصب.

سلولهایی که میان دو لایه شیشه سکوریت لمینیت شدهاند — دوام بیشتر، افت کمتر و گارانتی ۳۰ ساله.

سلولهایی که با لیزر از وسط بریده میشوند تا جریان نصف شود، تلفات اهمی کاهش یابد و تحمل سایه بهتر شود.

نوارهای سلول که مانند سفال بام روی هم قرار گرفته و با چسب رسانا متصل شدهاند — بدون فاصله، بدون ریبون و با سطح فعال بیشتر.

لایههای نیمهرسانا به ضخامت چند میکرومتر روی شیشه — عملکرد عالی در گرما و نور پخشی، با بازده کمتر در واحد سطح.

لمینیتهای بدون شیشه برای بامهای با ظرفیت باربری کم، سطوح منحنی، خودروها و کاربردهای دریایی.